ครูน้อย

Wed, 20 Aug 2008 02:51:03 GMT

‘ครูน้อย’ เรือจ้างผู้อุทิศชีวิตเพื่อเด็ก

โดย ผู้จัดการรายวัน

18 สิงหาคม 2551 22:37 น.

นวลน้อย ทิมกุล ผู้ก่อตั้ง สถานเลี้ยงเด็ก บ้านครูน้อย

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น

ด้วยวัย 65 ปีกับโรคภัยที่รุมเร้าทั้งโรคเบาหวาน โรคกระดูกสันหลังกดทับเส้นประสาท และการเป็นอัมพฤกษ์ที่เหมือนตายไปแล้วครึ่งตัว
       แต่สิ่งเหล่านั้นไม่เคยบั่นทอนกำลังใจของเธอผู้นี้ ‘นวลน้อย ทิมกุล’ หรือที่เด็กๆ เรียกกันว่า ‘ครูน้อย’ ผู้เปิดประตูชีวิตใหม่แก่เด็กพิการและเด็กด้อยโอกาส กับบ้านหลังน้อยๆ ที่เต็มแน่นไปด้วยความเมตตาจริงใจของครูผู้นี้ ที่บัดนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วกว่า 28 ปี
       ล่าสุดเธอได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ชั้นเบญจมดิเรกคุณาภรณ์ ที่เธอไม่เคยคิดคาดฝัน ในฐานะผู้ก่อตั้ง ‘สถานเลี้ยงเด็ก บ้านครูน้อย’ ที่ช่วยเหลือ เลี้ยงดู และให้การศึกษาแก่เด็กกำพร้า พิการ ยากจน
       แต่การต่อสู้เพื่อเด็กด้อยโอกาสของเธอยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความผันผวนของสังคม และจิตใจของมนุษย์ที่นับวันยิ่งหาความเมตตาได้น้อยลงทุกที

       *อยากให้ช่วยเล่าความเป็นมาของ ‘สถานเลี้ยงเด็ก บ้านครูน้อย’ แห่งนี้

       เราเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน เคยอด เคยไม่มีเงินเรียนหนังสือ เคยอยากกินขนม เล่นชิงช้า สิ่งต่างๆที่เรามีอยู่ในใจเมื่อเรายังเด็กอยู่ เมื่อเราเติบโตขึ้นและได้เจอเด็กที่เป็นเหมือนเราแต่ก่อน มันทำให้เราสงสาร อยากจะช่วยเหลือเขา อย่างคำที่เขียนไว้ว่า ‘เพราะสงสาร เพราะเห็นใจ เพราะเคยจน จึงมีบ้านครูน้อย’ แต่จะพูดว่า “เพราะเคยจน” มันก็ไม่ถูกนัก เพราะตอนนี้เราก็ยังจนอยู่ ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเลย

       ด้วยความที่แต่ก่อน วงจรชีวิตเราจะต้องพาไปพบเจอกับเด็กๆ หรือสิ่งที่ต้องช่วยเหลืออยู่เสมอ ทั้งชีวิตเราที่ผ่านมาพูดได้ว่าเราช่วยเหลือคนมาตลอด พอเรียนจบก็ได้ไปเป็นผู้ช่วยพยาบาลโรงพยาบาลหญิง ได้ดูแลแม่ที่เพิ่งคลอดลูก แต่ก็มีแม่บางคนที่คลอดลูกแล้วไม่เอาลูก ทิ้งลูกไปก็มี เราก็ได้คลุกคลีดูแลเด็กๆ ตรงนี้ ประกอบกับแถวๆ โรงพยาบาลหญิงที่เราทำงานตอนนั้น มันมีโรงพยาบาลเด็กอยู่ เราเดินผ่านทุกวันได้เห็นเด็กที่ขาแข้งเน่า ถูกผ่าตัด ครอบครัวทอดทิ้งไม่มาเยี่ยม นั่งรอขอสิ่งของผู้คนที่ผ่านไปมา เราก็ได้คลุกคลีกับเด็กตรงนั้นด้วย

       ตอนนั้นเราก็ทำงานไปด้วยช่วยเหลือเด็กไปด้วย ชีวิตเราทำงานหนักมาตลอด ทำมาทุกอย่าง ในตอนแรกเรายังทำงานประจำอยู่ แต่ด้วยความที่รอการกินเงินเดือนสามสิบวันไม่ไหว เพราะภาระค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูช่วยเหลือเด็กมันเริ่มมากขึ้น เราเลยออกมาหางานรับจ้างทำ มาขายของ รับจ้างล้างถ้วยชาม คืองานอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้เงินเร็ว เราก็ทำ จนได้มารู้จักและแต่งงานกับสามี จึงได้เริ่มต้นใช้ชีวิตอยู่ที่นี่

       ด้วยความที่สมัยก่อน ย่านราษฎร์บูรณะเป็นแหล่งที่มีจับกัง กรรมกรเยอะมาก และด้วยความที่รอบบ้านเรามีจับกังเยอะ เราก็ได้เห็นคุณภาพชีวิตที่ลำบาก ถ้าเขามีงานก็ได้เงิน ไม่มีงานก็ไม่มีเงิน จับกังบางคนมีเมียหลายคน เมียก็มีผัวหลายคน เพราะฉะนั้นพอมีลูกออกมาไอ้ดำก็ว่าไม่ใช่ลูกกู ไอ้แดงก็ว่าไม่ใช่ลูกกู เด็กมันก็เลยถูกปล่อยปละละเลย ไม่มีใครดูแล เมื่อก่อนพอเด็กพวกนี้หิว ก็วิ่งมาหาเรา มาขอชมพู่ ฝรั่ง มะม่วงกิน โดยเฉพาะน้ำจะไม่ค่อยมีกินกัน พอดีเรามีโอ่งเยอะเลยแบ่งน้ำให้เด็กๆ กินได้ นั่นถือเป็นจุดเริ่มต้นช่วงแรกๆ ของบ้านครูน้อย จนถึงวันนี้ก็ผ่านมา 28 ปีแล้ว

       *ตอนนี้ใน ‘บ้านครูน้อย’ มีเด็กทั้งหมดกี่คน?

       ตอนนี้มีเด็กทั้งหมด 85 คน ที่ส่งเข้าเรียนเเล้วมี 70 คน ส่วนเด็กพิการก็ให้เข้าเรียนโรงเรียนศึกษาพิเศษ แต่เด็กพิการที่เรียนไม่ได้ ก็ต้องอยู่ที่บ้าน เช้าๆ ก่อนเด็กไปโรงเรียนก็มาเข้าแถวเราก็จ่ายตังค์ค่าใช้จ่ายรายวันให้เขา จ่ายเยอะมาก จ่ายกันจนเมื่อย

       พอเด็กเริ่มโตช่วงอายุ 10-18 ปี ถ้าเป็นผู้ชายก็จะนอนที่นี่ ส่วนเด็กผู้หญิงที่โตเเล้วแต่ไม่มีที่อยู่ เราก็จะเช่าบ้านให้อยู่ เราต้องดูเเลทุกอย่าง ทำให้มีรายจ่ายเยอะ คนมีน้ำใจที่บริจาคเข้ามาก็มีมาก เเต่รายจ่ายมันเยอะตลอดเหมือนกัน มันเลยทำให้ยังขาดแคลนอยู่เหมือนเดิม

       *ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงแบบนี้ ต้องไปหาหมอ ทำแผลทุกสัปดาห์หรือเปล่า?

       ความจริงที่หมอสั่งคือต้องไปทุกสัปดาห์ แต่เราจะไปเฉพาะเมื่อโอกาสและเวลามันอำนวยเท่านั้น เอาเข้าจริงคือมันไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องตัวเอง มันคอยแต่กังวลห่วงเรื่องปากท้อง และความอยู่รอดของเด็กๆ มากกว่า

       *เมื่อคิดได้ว่าอยากจะช่วยเหลือเด็ก แล้วเริ่มทำยังไงต่อ?

       ตอนนั้นเราเองก็เริ่มเสียสภาพไปครึ่งตัว เนื่องจากเราทำงานหนักมาตลอด ทำให้เส้นกระดูกสันหลังทับเส้นประสาทเพราะทำงานแบกหาม รับจ้างแบกของ ทำให้กระดูกสันหลังเสีย ก็ต้องผ่าตัด แล้วโชคร้ายยังมาซ้ำเติมอีก เพราะไม่รู้เกิดความผิดพลาดอะไรทางการแพทย์ ทำให้เราตายครึ่งตัวอย่างนี้ แต่ก่อนจะเดินเหินไปไหนมาไหนมันก็ยังทำได้ แต่พอมาเป็นแบบนี้มันทำไม่ได้อีกแล้ว ต้องมากระจุกอยู่บนโต๊ะนี้

       พอเราเป็นอย่างนี้ เราก็เลยต้องนอนอยู่ข้างล่างบ้าน เพราะมันขึ้นบ้านไม่ไหว เลยทำให้ช่วงนั้นเราได้คลุกคลีกับเด็กมากขึ้น เด็กบางคนก็มาอยู่มานอนด้วยไม่ได้กลับบ้าน เพราะเด็กพวกนี้เป็นลูกของกรรมกรที่เลิกงานไม่เป็นเวลา เด็กก็ไม่มีที่อยู่ที่นอนก็มานอนตามระเบียงบ้านเรา เราก็คลุกคลีกันมาด้วยความยากลำบาก

       สมัยก่อนพอตอนเช้าสามีจะทิ้งเงินไว้ให้ 20 บาทก่อนออกไปทำงาน เราก็อยู่กับเด็กๆ ไป แรกเริ่มมีเด็กอยู่ 14 คน แต่ก็ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นเพราะแถวนี้มันเป็นแหล่งรวมคนงานกรรมกร เด็กๆ เวลาเขาหิว เขาจะวิ่งมาขอข้าวกิน

       พออยู่ไปเรื่อยๆ เริ่มเห็นเด็กโตขึ้น ก็เลยถามว่าทำไมถึงไม่ไปเรียนหนังสือ เด็กก็จะตอบว่าไม่รู้จักหรอกหนังสือ ไม่มีใครพาไป ไม่มีเงิน เพราะสมัยก่อนเดี๋ยวนี้จะดูเป็นป่ากว่านี้มากๆ พวกความเจริญ เทคโนโลยีมันยังไม่มี เด็กๆ ก็จะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร

       *แล้วสอนหนังสือเด็กๆ ยังไง?

       เราจึงเริ่มสอนหนังสือเขา ก็สอนลำบากมาก เพราะตอนนั้นบ้านเรามีน้ำท่วมขังเต็มไปหมด เราก็ยืนขาแช่น้ำสอนไป เด็กๆ ก็อยู่บนโต๊ะกัน วิธีการที่เราใช้สอนหนังสือเด็กตอนนั้นคือ จุ่มน้ำใต้โต๊ะขึ้นมาเขียนเป็นตัวหนังสือ ก.ไก่เขียนอย่างนี้นะ ข.ไข่เขียนอย่างนี้นะ เวลาสอนเราต้องมีนิยามของตัวอัการถึง 44 ตัว ก็ลำบากเพราะตอนนั้นมันไม่มีดินสอ ปากกา เราก็เป็นแค่คนที่อยู่บ้านในสวน มันยังไม่มีอะไรก็ค่อนข้างลำบาก ตอนนั้นลูกเราเองก็ยังเล็กอยู่ เราเห็นว่ายังเลี้ยงเขาไม่ได้ ก็เลยเอาไปฝากยายเขาเลี้ยง

       กว่าร่างกายเราจะดีขึ้นก็กินเวลากว่าสองปีถึงพอเดินได้บ้าง ตอนนั้นเด็กก็พออ่านก.ไก่ถึงฮ.นกฮูกได้แล้ว เราก็เริ่มคิดว่าจะต้องสอนเขาให้เป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้น สอนในสิ่งที่เราคิด คือเราจะบอกไว้เสมอว่าอย่าเอาครูเป็นมาตราฐานของการเป็นคนมีคุณภาพ ว่าต้องมีการดำเนินงานเป็นขั้นตอน เพราะเราจะทำอะไรตามใจที่เราคิด ว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ได้นะ เราจะสอนตามแบบของเรา เวลาเราสอนหนังสือตอนนั้นก็ไปขอกระดาษคนอื่นๆ มาสอน เราจะพิถีพิถันในการสอนมาก เพราะเราถือว่าเราเป็นคนวางรากฐานให้เด็กเป็นคนแรก

       *เหมือนจะเน้นเรื่องการเรียนของเด็กมาก?

       ค่อนข้างเน้นเพราะเรามองว่าการศึกษามันช่วยให้เขาต่อยอดไปได้ พอถึงจุดหนึ่งที่เด็กของเราพออ่านออกเขียนได้บ้าง เราก็เริ่มอยากให้เด็กเข้าโรงเรียน แต่สมัยนั้นเวลาพาเด็กๆ ไปสมัครขอเข้าเรียนมันลำบากมาก เขาไม่เหลี่ยวแลเลย พอเราพาไปสมัครเขาก็ตอบกลับมาว่าเด็กมีหลักฐานไม่พร้อม ไม่มีสำมะโนครัว โดนปฏิเสธกลับทุกโรงเรียน

       บางคนก็แนะนำให้เราเข้าไปคุยกับศึกษานิเทศก์ เราก็ไป เขาก็ถามว่ามากันทำไม เราก็ตอบไปว่าจะพาเด็กมาเข้าเรียนแต่โรงเรียนเขาไม่รับ เราเลยมาขอคำปรึกษา เขาก็ตอบกลับมาว่า "ป้าจะไปสนใจทำไม ถ้าเกิดเด็กมันเป็นลูกพวกคนงานพม่า คนงานต่างด้าว ป้าจะรับผิดชอบชีวิตมันไหม ต่อไปมันโตแล้วกลายเป็นขโมยจะทำยังไง"

       เราก็ตอบไปว่า "ถึงแม้มันจะเป็นเด็กต่างด้าว แต่ถ้าเราได้ส่งเขาเข้าเรียน ปลูกฝังความนึกคิดที่ดี เขาคงไม่ทรยศกับประเทศชาติหรอก" นั่นคือความนึกคิดของศึกษานิเทศก์ ทั้งๆ ที่เด็กที่เราพาไปก็คือเด็กไทย ไม่ได้เป็นเด็กต่างด้าวที่ไหน จนถึงตอนนี้ก็ยังมีปัญหาแบบนี้อยู่ คือเด็กไม่มีใบเกิด แต่เราก็พยายามไปร้องขอว่าเราเป็นคนเลี้ยงดูเขามา

       *ต่อสู้เรื่องการศึกษานานไหม?

       คือเราทำเรื่องไปก็แล้ว เขาก็ยังไม่ให้เข้า เราก็สอนเด็กเองอยู่ที่บ้าน แต่เราก็ยังพยายามทำเรื่องยื่นไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวกับการศึกษาของกทม.บ้าง ของกระทรวงศึกษาธิการบ้าง สมัยท่าน สายสุรีย์ จุติกุล เราก็ทำเรื่องไปขอความเมตตาเพราะเราอยากให้เด็กได้เข้าโรงเรียน เผอิญเลขาฯของท่านเป็นเพื่อนเก่าของเราพอดี เขาเลยช่วยประสานงานให้ จนกระทั่งปีพ.ศ.2534 พระราชบัญญัติก็เกิดขึ้นมาว่า เด็กถึงไม่มีหลักฐานพร้อมก็ต้องให้โอกาสเขาเรียน คือไม่ใช่แค่เรา ทั้งครูหยุย ครูประทีป คนที่ทำงานเกี่ยวกับเด็กก็เรียกร้องว่าเด็กพวกนี้เราจะไปทิ้งเขาไม่ได้

       แต่มันก็ยังยาก พอเวลาพาเด็กไปสมัครครูที่รับสมัครเขาก็ไม่ยอมรับเรื่อง ให้เราไปคุยกับผู้อำนวยการ พอไปถึงผู้อำนวยการเขาก็อ้างว่าเซ็นให้ไม่ได้ไม่มีอำนาจตรงนี้ เราต่อสู้มาเยอะ พาเด็กไปหลายครั้งหลายหน น้ำตาร่วงมานักต่อนัก

       *แล้วผลเป็นยังไง?

       เด็กรุ่นแรกเลยไม่ได้เรียน มีแค่เราที่สอนให้เขาพออ่านออกเขียนได้ เพิ่งได้มาเรียนรุ่นหลังๆ พวกเด็กกลุ่มแรกๆ พอเขาโตเขาก็มีหน้าที่ของเขา ก็ต้องแยกย้ายไปใช้ชีวิตของเขาเอง บางคนก็ไปเลี้ยงดูพ่อแม่ ตายายต่อ บางครั้งเรายังต้องช่วยอุปถัมภ์ไปถึงครอบครัวเขาด้วย ส่วนเด็กรุ่นหลังๆ เรายังพอมีงานเสริมให้เด็กที่เรียนวิชาการไม่ไหวได้ทำ บางส่วนก็ช่วยเหลืองานที่บ้านบ้าง

       พอเริ่มส่งให้เด็กเรียน มันก็ต้องมีค่าใช้จ่าย สมัยก่อนกทม.ไม่มีฟรีนะ ทุกอย่างต้องซื้อ อาหารไม่มีให้ฟรี พอเงินเริ่มไม่พอ เราก็ต้องทยอยขายของในบ้านออกไปบ้าง หรือเอาไปจำนำบ้างเพื่อหารายได้เข้ามา ก็ขายของในบ้านออกไปเรื่อยๆ จนไม่ค่อยจะมีอะไรให้ขายแล้ว ทั้งไฟฟ้า-น้ำประปาก็เริ่มโดนตัดบ่อยขึ้น มันเลยเริ่มมีการกู้หนี้ยืมสินเข้ามา ทำให้มีหนี้สินพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ

       *เหมือนชีวิตจะเจอแต่อุปสรรคมาตลอด?

       ตอนนั้นเราคนเดียวแต่ทำทุกอย่างตั้งแต่หุงข้าว สอนหนังสือ ถึงชีวิตจะค่อนข้างลำบาก เพราะในบ้านมีแต่น้ำท่วมขัง ส้วมเราก็ต้องตักถ่ายออกเอง ไม่อย่างนั้นมันก็ใช้ไม่ได้ ถึงจะลำบากแค่ไหน แต่มันก็มีความสุข เพราะมันได้อยู่กับธรรมชาติ ได้ทำงานที่เรารัก เด็กๆ ก็ไม่มีปัญหา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่รอบด้านก็มีน้ำใจไม่ได้ว่าอะไร

       ไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ทุกสิ่งที่เคยมีมันหมดไปแล้ว มันมีแต่ความชิงชังเข้ามาแทนที่ เด็กบางทีมันก็ซนตามวัยไปดูหน้าบ้านเขา หมามันก็เห่า เขาก็ด่าโคตรพ่อโคตรแม่กลับมา ไปเล่นแบดฯแล้วลูกแบดฯมันไปตกในบ้านเขา ทุกอย่างมันเป็นปัญหา แล้วเขายังตามมาด่าเราที่เป็นคนเลี้ยงดูเด็กอีก คือวัตถุเจริญขึ้น แต่คนเรากลับใจแคบลง เสื่อมลง

       แต่พอช่วงที่ร่างกายเราเริ่มดีขึ้น ช่วงเช้าก็รับจ้างซักผ้า กลางคืนรับจ้างเอาขนมมาบรรจุใส่ถุง เอาเงินมาซื้อไข่ 3-4 ใบ มาหุงกินกับข้าว เวลาทำครัวก็ทำมันกับพื้น บางทีทำยังไม่ทันเสร็จ กระทะก็ลอยน้ำไปนู้นต้องไปเดินตามเก็บกลับมา เพราะบ้านเราในตอนนั้นมันยังไม่มีอาณาเขต มันเป็นพื้นที่สวน น้ำจะท่วมขึ้นมาตั้งแต่ตี5 ท่วมขังอยู่ทั้งวัน กว่าน้ำจะลดก็ช่วงทุ่มสองทุ่ม เด็กๆ ต้องอยู่บนโต๊ะกันตลอด ส่วนเราขาก็แช่น้ำอยู่ทั้งวัน นั่นคือสมัยก่อน แต่พอมาตอนนี้ก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ตัวเขาเองก็ไม่ได้อะไรมากมายนัก มาช่วยกันด้วยใจ

       ทุกวันนี้ผู้คนเห็นว่าบ้านครูน้อยมีดาราแวะมาเยอะแยะ เลยพานคิดไปว่าเราสุขสบาย ความจริงมันไม่ใช่เลย ดาราเขามาแล้วเขาก็ผ่านไป แต่พอสื่อนำเสนอออกไป ภาพมันทำให้หลายๆ คนมองว่าเราสุขสบายแล้ว

       ความจริงในเรื่องหนี้สินที่เรามี ที่บ้านไม่เคยได้รู้เลย ยิ่งลูกชายเขาไม่เคยได้รู้มาก่อน เพิ่งจะมารู้เมื่อปีที่ผ่านมานี้เอง คือเราไม่อยากให้ลูกรู้ ไม่อยากให้เขาต้องมานั่งเครียดไปด้วย คือที่ลูกยังยอมให้เราทำอยู่ ก็เพราะเห็นว่ามันเป็นความสุขของเรา เลยไม่อยากห้าม แต่เขาเองไม่เคยมารู้เรื่องหนี้สินเลย เราปิดมาตลอด พอตกกลางคืนเราก็ต้องมานั่งไหว้พระสามสี่รอบ มันเครียดเรื่องหนี้สิน ว่าเราจะทำอย่างไรกับมันดี ก็กังวลอยู่คนเดียว หลายๆ อย่างที่เราไม่เคยเปิดเผย มันทำให้คนอื่นไม่เคยได้รับรู้ถึงมุมนั้น มันทุกข์มากๆ

       *เด็กสมัยนี้ ต่างกับเด็กเมื่อสองทศวรรษที่ผ่านมาที่ครูเคยเลี้ยงมายังไง?

       ต่างกันมากเลย เด็กเดี๋ยวนี้ความเรียบร้อยหรือความมีสัมมาคารวะน้อยลง เราจะอบรมในเรื่องนี้มาก บางคนเริ่มพูดจาหยาบคาย เด็กผู้หญิงเริ่มจะเห่อวัตถุ อยากมีโทรศัพท์มือถือ อยากหัวแดง อยากเจาะหูหลายรู เชื่อไหมว่าตอนที่เรื่องนี้มันระบาด เราแทบจะบ้าตาย เพราะว่าเราตามเขาไม่ทัน

       ตอนเด็กๆ มันก็เล่นซุกซนธรรมดา เด็กผู้หญิงก็เล่นหม้อข้าวหม้อแกง เด็กผู้ชายก็เล่นลูกหินลูกแก้ว แต่พอโตขึ้น ม. 1 ก็เริ่มแอบแต่งหน้าแต่งตา เราก็ว่าทำไมเธอถึงได้เป็นอย่างนี้ ไปแต่งทำไม มันน่าเกลียด จนวันหนึ่งได้ไปเป็นวิทยากรที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ก็เลยได้เห็นว่าเพราะสังคมมันเป็นแบบนี้เอง เด็กมันเลยทำตามยุคสมัย ส่วนเด็กผู้ชายเดี๋ยวนี้ก็ติดเกม

       คือพอความเจริญเข้ามา เด็กเราก็เริ่มวิ่งตามเทคโนโลยี ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเขายังไม่พร้อมที่จะมีเทคโนโลยีเหล่านั้นได้ เราก็บอกเขาเสมอว่าถ้าเธอเป็นลูกมีพ่อแม่ บ้านมีเงิน เธอถึงจะทำอย่างนั้นได้ แต่ตอนนี้เธอยังอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กที่ยากจนอยู่เลย เธอจะทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก เราก็พยายามพูดให้เขาฟัง จะใช้วิธีการพูดกับเขาดีๆ

       ดูจากในสังคม เด็กผู้หญิงเดี๋ยวนี้ก็กล้าได้กล้าเสียมากขึ้น มีค่านิยมใหม่ มองว่าการได้หลับนอนกับผู้ชายเป็นเรื่องโก้เก๋ สื่อเองก็มีส่วนผลักดันพวกวัตถุ ทำให้เด็กเห่อตามความนิยม มีหลายคนมองว่าเราเลี้ยงเด็กตามใจ จริงๆ ไม่ใช่เลย วันหนึ่งเราให้เขาไปโรงเรียนแค่ 30-60 บาท แต่เด็กมันก็ยอมอด เพื่อเก็บตังค์ไปซื้อโทรศัพท์มือถือ

       บางครั้งมีเด็กที่ส่งไปเรียน แล้วเรียนไม่ไหว โรงเรียนให้ออก เด็กกลุ่มนี้เราจะไปทิ้งเขาก็ไม่ได้ เลยให้มาช่วยงานที่บ้าน ทำงานฝีมือบ้าง ยกของแบกของบ้าง คือถ้าเราไม่ทิ้งเขา เขาก็พร้อมที่จะปรับปรุงตัวใหม่ได้ บางครั้งยังมีขอกลับไปเรียนเลย

       *ทำงานมานาน มีเหนื่อย มีท้อบ้างไหม?

       เรื่องท้อมันไม่ท้อหรอก เพียงแต่ตอนนี้เรายังหาทางออกให้แก่ชีวิตไม่ได้ มันไม่มีทางเลือก เงินที่กู้เขามาจริงๆ เงินต้นมันไม่ได้เยอะ เเต่มาเจอดอกเบี้ยเยอะเลยทบไปเรื่อยๆ กลายเป็นล้าน

       เราเองไม่ได้เป็นคนโกงใคร เราซื่อสัตย์ ยืมมาก็ใช้คืน ไม่เคยคิดจะโกง ทั้งๆ ที่บางครั้งเขาโหดกับเรามากเพราะด้วยความที่มันเป็นหนี้นอกระบบ มันเลือกไม่ได้ แต่สังคมไม่ค่อยได้รู้

       *ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์มาแล้ว ช่วยให้ความท้อถอยหายไปบ้างไหม?

       ช่วยนะ รู้สึกดีใจมากๆ มันคงเป็นบทสะท้อนจากการทำงานที่ผ่านมา สร้างกำลังใจขึ้นมาได้อีก เพราะเราเองก็เป็นเพียงคนเล็กๆ ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้รับเกียรติขนาดนี้เลย คิดแต่ว่าอยากบรรเทาทุกข์ และให้ความสุขแก่เด็กๆ เท่านั้น

       คือตอนนั้นมีคนมาเยี่ยมที่บ้านแล้วเขาได้เห็นว่าเราทำงานให้สังคมไว้เยอะ เขาบอกว่าจะทำเรื่องขอเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้ ตอนนั้นเราเองยังนึกๆ อยู่เลยว่ามันจะเป็นไปได้แค่ไหน เพราะเคยได้ยินมาว่ามันยาก มีขั้นตอนเยอะ แต่สุดท้ายเราก็ได้มา

       ตอนไปรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ไปเจอผู้คนที่รู้จัก เขาก็ต่างยกมือไหว้สวัสดีเรา ยินดีกับเรา แต่พอกลับมาบ้านเราเองที่ต้องเป็นคนยกมือไหว้สวัสดีเจ้าหนี้ ขอเลื่อน ขอผัดผ่อนไปก่อนเพราะหาส่งให้เขาไม่ทัน เพราะมันต้องกันส่วนหนึ่งไว้ให้เด็กกิน เด็กใช้

       *ถ้าวันนี้มีโอกาสพูดกับสังคม อยากจะบอกอะไรพวกเขา?

       ดูจากสภาพร่างกายเราเเล้ว เราคงอยู่ได้อีกไม่นานมาก อยากให้มีรายการดีๆ มาถ่ายทำ ให้สังคมได้เห็นเรื่องราวชีวิตจริงของเรา อยากหาทุนให้เด็กๆ ไว้ได้กิน ได้เรียน ได้ไปเที่ยวบ้างตามโอกาสจะอำนวย พยายามให้เขาเท่าที่จะให้ได้ เพราะชีวิตเราตอนเด็ก เราไม่เคยได้รับสิ่งเหล่านี้เลย

       กับตัวเราเอง เราไม่มีสิทธิ์รู้ชะตาชีวิตวันข้างหน้าเลยว่าจะเป็นยังไงต่อไป เราเลยอยากทำวันนี้ให้มันดีที่สุดเพื่อเด็กๆ ที่อยู่ตรงนี้ก็เท่านั้น

       *************************************
       เรื่อง – วัลย์ธิดา วุฒิยาภิราม

       สนับสนุนโดยการบริจาคให้บ้านครูน้อย เพื่อสร้างโอกาสให้เด็กด้อยโอกาส ได้ที่ ธนาณัติสั่งจ่าย ‘นวลน้อย ทิมกุล’ เลขที่ 319 หมู่ 1 ซอยจัดสรร (ราษฎร์บูรณะ 26) กรุงเทพฯ 10140 โทรศัพท์ / แฟกซ์ 0-2871-3038
       หรือโอนเข้าบัญชีธนาคารกสิกรไทย สาขาราษฎร์บูรณะ ชื่อบัญชี ‘กองทุนบ้านครูน้อย’ เลขที่บัญชี 745-2-11433-4

Space ของ sombat

ครูน้อย