ล้มเจ้า-เผาเมือง ?

โดย ASTVผู้จัดการรายวัน

21 พฤศจิกายน 2552 01:47 น.

"เด็ดดอกไม้รายทาง"
       โดย...อัญชะลี ไพรีรัก
       
       เวลานี้ฟอร์เวิร์ด เมล์ ที่ฮิตที่สุด คือ ภาพที่โลกไซเบอร์ตั้งชื่อว่า “ภาพหาดูยากแห่งปี” เปิดดูก็หัวเราะกันน้ำตาไหลปนสะใจ เมื่อเห็น ภาพทักษิณกอดกันกลมกับฮุนเซน เปรียบเทียบกับภาพ ตัว here กอดตัว here หน้าทำเนียบรัฐบาล       
       รูปเปรียบเทียบฉบับพระกาฬนี้ ต้นตอมาจากไหนไม่รู้ แต่คนทำถูกยกย่องเกรียวกราวว่า ช่างคิด และ อารมณ์ขันรุนแรงเหลือร้าย
       เมล์ที่ฮิตรองลงมา คือ บทสัมภาษณ์ของ ดร. เสรี วงศ์มณฑา จากไทยโพสต์ ที่กล่าวถึง โมฆะบุรุษสุดเลวนาม “บิ๊กจิ๋วและทักษิณ” ที่ครูของเราชำแหละเละเทะว่า
       “สิ่งชำรุดทางการเมือง สำแดงความบัดซบออกมาอย่างต่อเนื่อง คนมีสมองปราดเปรื่อง แต่สามารถทำอะไรชั่วร้ายได้ ย่อมไม่ใช่คนโง่ แต่คนเยี่ยงนี้เป็นคนเลวที่จงใจทำเพราะจิตใจโสมม สามานย์ คิดแต่ประโยชน์ส่วนตน ไม่เห็นแก่ประเทศชาติ สำรากถ้อยคำแต่ละเรื่อง ล้วนเห็นเลยว่าคนๆนี้เลวลึกเข้าไปถึงไขกระดูกดำ ยากที่จะเยียวยาให้เป้นคนดีได้ นอกจากจัดเรียงDNA ใหม่ เพราะที่ได้มาจากพ่อแม่นั้นเข้าลักษณะคนชั่วร้าย ลูกเลวบัดซบอย่างไรย่อมแสดงให้เห็นว่าพ่อแม่บุพการีเลวเพียงใด เพราะถ้าลูกมีพ่อแม่สั่งสอนมาดี ลูกจะเลวบัดซบขนาดนี้ไม่ได้ ฯลฯ.
       อีกเมล์หนึ่งที่ร้อนไม่แพ้กันคือ เมล์ที่ชักชวนให้คนกรุงเทพฯแสดงพลัง “งดซื้อ-งดใช้บริการ -งดให้ทาน-งดอุดหนุน” บรรดาร้านค้าที่ติดสติกเกอร์สนับสนุน “เรารักทักษิณและพรรคเพื่อไทย”
       เมล์นี้ให้รายละเอียดดังนี้ว่า คุณจะยังกินข้าวแกง จับจ่ายใช้สอย อย่างมีความสุขอยู่อีกหรือ? เมื่อคุณพบว่า ทักษิณ -เพื่อไทยและสีแดง จำนนหลักฐานจาบจ้วงสถาบันฯ ชาวกรุงฯต้องเริ่มงดอุดหนุนใช้บริการ ตั้งแต่วันนี้และต่อจากนี้ ช่างตัดผมในร้านที่เคยพล่ามให้ลูกค้าฟังความดีของทักษิณ ร้านค้า-คนขายที่เคยพล่ามให้ลูกค้าฟังเรื่อง ความรุ่งเรืองจอมปลอมในยุคทักษิณ แท๊กซี่ที่ชอบเปิดวิทยุเสื้อแดง แจกซีดี-ใบปลิวล้มเจ้า และ คล้อยตามทักษิณในกรณีจาบจ้วงฯ ตลอดจน ตลาดสดทุกแห่ง แม่ค้าขายไก่ย่าง ส้มตำ ที่ชอบติดรูปทักษิณด้วยความชื่นชม และฟังวิทยุเสื้อแดง ...ต่อให้ถูกแค่ไหน? ชาวกรุงเทพฯต้องเมินที่จะอุดหนุน ...ต่อให้ดีอย่างไร....ชาวกรุงเทพฯต้องเมินที่จะซื้อหา
       เมล์นี้ปิดท้ายด้วยภาพสติกเกอร์ เจ๊ง เครียด คิดถึงทักษิณ ...ได้ใจจริงๆ ต้องช่วยกันทำ
       อีกเมล์หนึ่งซึ่งร้อนแรงไม่แพ้ใคร และนับเป็นความใจกล้าของผู้ส่งกับผู้แปล เพียงแต่มีคำขอร้องแนบท้ายเมล์ว่า “ให้ลบชื่อผู้ส่งทุกครั้งที่คุณส่งต่อ” และ บอกเจตนารมย์ผู้แปลจากอังกฤษเป็นไทยว่า “ต้องการให้คนไทยส่วนใหญ่รู้เช่นเห็นชาติคนจาบจ้วง” เพราะเวลานี้มีไทยอีนิวส์ของเสื้อแดงบิดเบือนคำแปลจากดำเป็นขาว และมีข่าวเขมรจับวิศวกรไทยพร้อมเสียงระเบิดเอ็ม 79 กลบข่าวจาบจ้วง
       เมล์นี้ “แปล” คำให้สัมภาษณ์ของทักษิณกับTimes online ฉบับเต็ม 12 หน้า พร้อมคำโต้แย้งเลอะเทอะของทักษิณ ผนวกกับบทความของ G.Dyer จากหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งในดูไบที่มีเนื้อหาลามปามจุ้นจ้านมาถึง “สถาบันฯ” ของเรา
       แต่ที่ฮาได้ถ้วยคือเมล์ของคนเชียงรายที่ส่งเรื่อง “มือดีดอดแจกหนังสือ ทักษิณเจ๊งทั้งแผ่นดิน” เนื้อหาของเมล์นี้เล่าเรื่องบุคคลลึกลับส่งหนังสือหนา 78 หน้า แบ่งออกเป็น 4 ตอนไปยังบ้านเรือนราษฏรในหลายพื้นที่ของจ.เชียงราย โดยเฉพาะที่อ.แม่จัน และอ.แม่สาย
       ลักษณะของหนังสือเล่มนี้มีภาพของทักษิณใส่เสื้อสีแดง และมีลิ่วล้อเป็นบุคคลต่างๆเช่น นายจักรภพ เพ็ญแข นายสุรชัย แซ่ด่าน นายจตุพร พรหมพันธุ์ นายณัฐวุฒิ ใสเกื้อ ฯลฯ กับคำพูดและข้อความจาบจ้วงฯต่างกรรม ต่างวาระ และหลายสถานที่
       เนื้อหาหลักๆ คือ การบอกความจริงที่ทักษิณกับพวกหลอกลวงมวลชนเสื้อแดงให้ออกมาเคลื่อนไหวเพื่อประโยชน์ทางการเมืองของทักษิณ โดยเฉพาะเรื่องการให้ตัวเองรอดพ้นจากความผิดในคดีการเมืองและให้ได้อำนาจกลับคืนมา
       ในหนังสือเล่มนี้ยังระบุด้วยว่า ทักษิณกับพวกเสื้อแดงมีการกระทำทุกวิถีทางเพื่อคืนสู่อำนาจโดยไม่สนวิธีการ ไม่ว่าจะเป็นการก้าวล่วงสถาบันเบื้องสูง หรืออื่นๆ โดยโยงเข้ากับการขับเคลื่อนของอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ที่ผสมโรงกับทักษิณในปัจจุบัน ทั้งนี้เนื้อหา 4 ตอนของ ทักษิณเจ๊งทั้งแผ่นดิน มีตั้งแต่ เรื่องเพื่อไทยเพื่อทักษิณ – คอมมิวนิสต์คืนชีพ – คืนไทย และ รัฐไทยใหม่เป้าหมายทักษิณ
       เมล์นี้ยังบอกด้วยว่า เจ้าหน้าที่ด้านความมั่นคงของท้องที่ ได้พบว่ามีหนังสือแบบนี้ส่งถึงมือผู้อ่าน 100 คนต่ออำเภอ อย่างไรก็ดีหนังสือเล่มนี้ไม่มีการระบุผู้พิมพ์ แต่มการบรรจุใส่ซองกระดาศสีน้ำตาล และส่งไปทางไปรษณีย์ถึงมือประชาชนโดยไม่ได้ติดแสตมป์
       แต่ในจำนวนเมล์เกี่ยวกับทักษิณมีอยู่เมล์หนึ่งซึ่งฮามากขอบอก เพราะผู้ทำรวบรวมภาพการประชุมสุดยอดผู้นำในประเทศต่างๆที่นากฯอภิสิทธิ์เดินทางไปพบปะกับสุดยอดผู้นำของทุกประเทศทั่วโลก เมล์นี้เหน็บแนมไปยังทักษิณผู้หนีคดีในต่างแดนและชอบโชว์ภาพตัวเองกับผู้นำประเทศที่เราไม่คุ้นเคย ซึ่งผู้ทำต้องการแสดงให้เห็นฐานะความเป็นผู้นำของอภิสิทธิ์ที่เหนือชั้นกว่าทักษิณที่หนีอาญากฏหมายหัวซุกหัวซุน แต่ยังฝืนเสเสร้งว่าโดเด่นบนเวทีโลก
       ส่วนเมล์ที่มีภาพมากที่สุดได้แก่เมล์เสื้อแดงแรงฤทธิ์ที่โบนันซ่า โอ้โฮ! เห็นหน้าค่าตากันครบถ้วน ไม่ต้องพูดถึงสามเกลอหัวขวดผู้สู้แล้วรวยจริง ไม่ต้องพูดถึงหลายคนจากพรรคเพื่อไทย ไม่ต้องพูดถึงนพดล ปัทมะที่ประกาศตัวเต็มพิกัด แต่ต้องพูดถึงดาราอย่าง “ปิยะมาศ ” หรือนักร้องสาวและพิธีกร “ศิรินันท์” ที่ทั้งร้อง เล่น เต้น คลอไปกับดารุณี กฤษบุญญาลัย ไฮซ้อเสื้อแดงที่โชว์จริตเต็มที่ไม่มีอั้น โดยเฉพาะ “ศิรินันท์” คว้าไมค์จาบจ้วงฯกักขฬะเหลือจะทนฟังได้
       เมล์สุดท้ายแล้ว...เป็นเมล์คนไทยรักชาติที่ส่งบทความล่าสุดของ “ใจล์ อึ้งภากรณ์” มาให้อ่าน อ่านจบแล้วร้องอ๋อ มิน่าละ...สิ่งที่ใจล์เขียนกับสิ่งที่ทักษิณพูดกับ Times online และสิ่งที่เกิดขึ้นจากเว๊บใต้ดิน กับวิทยุเสื้อแดง และจากสื่อต่างประเทศทั้งในอดีตและปัจจุบัน ต่างเชื่ยมโยงหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันแม้จะพุ่งเป้ามาจากหลากทิศหลายทาง ราวกับว่าทุกภาคส่วนของเครือข่ายทักษิณกำลังเร่งเครื่องแล้ว โดยให้ประกอบกับการนัดชุมนุมเสื้อแดงในวันที่ 29 พ.ย.นี้ ที่มองทะลุไปถึงองศาธันวาเดือด
       ใกล้เสร็จสิ้นคดียึดทรัพย์ ใกล้ถูกจับอีกหลายๆคดีที่ค้างคา ใกล้ขนาดนี้ทักษิณคงไม่มีเวลารีรอ อ่าน Times online กลับไปกลับมาหลายหน ประกอบกับอ่านความคิดของใจล์ จึงเห็นความในใจของใครบางคนที่ต้องการ “ล้มเจ้า”เพื่อคืนเมือง และความในใจของคนบางกลุ่มที่หมายจะ “ล้มเจ้า” เพื่อลบแค้นเก่าจากในอดีต...ธันวาจะเดือดหรือไม่...ขึ้นอยู่กับ “ใจ” ของพี่น้องแล้วในคราวนี้

Le 9 novembre 1989 au soir, Angela Merkel n'est pas de celles qui forceront l'ouverture des barrières pour gagner la liberté. Comme elle l'a expliqué, jeudi, à un petit groupe de journalistes étrangers, la physicienne prudente, qui deviendra seize ans plus tard la première chancelière issue d'ex-RDA, n'a pas encore l'étoffe des meneurs. Mais elle ne tardera pas à s'engouffrer par la brèche ouverte dans le mur de Berlin avec des milliers d'anonymes, ivres de joie, par le point de passage de la Bornholmerstrasse, le premier à avoir cédé à la liesse populaire.

Il est 16 h 30, lorsque la chercheuse en physique quantique, âgée de 35 ans, rentre de son travail à l'académie des sciences de Berlin-Est. Dès qu'elle arrive dans son appartement de Prenzlauer Berg, l'un des fiefs des artistes et des militants du mouvement démocratique, Angela Merkel allume la télévision. «Nous vivions des journées exaltantes, raconte-t-elle. J'ai assisté en direct à la conférence de presse de Günther Schabowski.» Le porte-parole du comité central du SED, le parti unique de la RDA communiste, annonce l'ouverture des frontières avec «effet immédiat».

La chancelière avoue que sur le moment elle est comme des centaines de milliers de ses concitoyens : «Je ne savais pas trop ce que ça voulait dire.» «J'ai tout de suite téléphoné à ma mère, poursuit Merkel. Nous nous étions toujours promis d'aller prendre un repas au Kempinsky (une célèbre brasserie de Berlin-Ouest) le jour où les frontières s'ouvriraient». Mais Angela Merkel ne renonce pas pour autant à son rituel du jeudi. Elle se rend dans un sauna avec une amie, avant d'aller boire une bière dans un bistrot.

En rentrant à pied chez elle vers 23 h 30, Merkel fait un crochet par le check point de la Bornholmerstrasse. «Je suis tombée dans une gigantesque file, une marée humaine», explique-t-elle, installée dans la salle du Conseil des ministres de la chancellerie, qui offre une vue imprenable sur le Reichstag, la porte de Brandebourg, Berlin réunifié. En quelques minutes, Merkel se retrouve de l'autre côté du Bösebrücke, le pont qui mène vers Berlin-Ouest. «J'avais sympathisé avec une dizaine de personnes. Nous sommes allés à Moabit (un quartier de l'Ouest) où des gens nous ont offert des bières. Puis je suis rentrée en me disant que le Mur serait encore ouvert le lendemain.»

Merkel ne reverra jamais ses acolytes avec lesquels elle est passée à l'Ouest la première fois. Elle y retournera dès le lendemain avec sa sœur, pour découvrir le KaDeWe, le temple de la consommation ouest-allemand, qui faisait tant rêver les Ossies, les Allemands de l'Est. Puis fascinée, elle y retournera tous les jours. «Je n'étais pas une activiste antirégime, concède la chancelière, fille d'un pasteur. Mais depuis l'enfance j'avais une vision très critique du système». Née à Hambourg, en RFA, elle n'ose pas encore croire à la réunification.

Un immense bonheur

Vingt ans plus tard, de nombreux Ossies sont encore nostalgiques. Et le débat sur la RDA reste d'actualité : faut-il condamner en bloc l'Allemagne communiste en tant que dictature ? «La RDA était un État de non-droit, qui n'avait aucun fondement légal, juge Merkel. Il n'y avait pas de liberté d'opinion, pas d'élections libres. C'était la dictature du prolétariat. Pourtant tout n'était pas noir ou blanc.J'ai été heureuse. Et je ne veux pas jeter ces trente-cinq ans aux oubliettes.»

La chancelière estime que la réunification a été une «très grande chance» et «un immense bonheur», «même si tout n'est pas idéal». «En RDA, nous avons connu le poids du nazisme, puis le communisme, explique Merkel. On ne peut pas faire disparaître ça d'un coup. Pour beaucoup de gens, il n'était pas possible de réapprendre autre chose en une nuit. Une génération entière a sacrifié son avenir. Le monde s'est ouvert et les gens de l'Est ne savaient pas ce qu'était le parmesan, alors qu'en Occident on savait tout de l'Italie. C'était une sensation étrange. Ces gens ne sont pas contre la réunification. Mais ils gardent un sentiment de tristesse».

La chancelière estime que sa jeunesse en RDA a fortement influencé sa façon de gouverner. Son style en est imprégné. «J'ai été choquée, lorsque Otto Schilly (un baron du SPD) s'est moqué en disant que nous venions tous à l'Ouest pour chercher des bananes. On trouve encore cette arrogance à l'Ouest aujourd'hui. Lorsque j'ai essuyé des échecs, j'ai souvent pensé que c'était parce que je venais de l'Est. Mais je n'ai jamais voulu me complaire dans ce sentiment.» L'enfance en RDA serait aussi à l'origine de sa légendaire discrétion : «On recevait des paquets de l'Ouest. Mais en RDA, il n'existait que cinq sortes de gants. Si vous en aviez d'autres, on savait d'où ils venaient. Vous vous faisiez tout de suite remarquer et c'était mauvais.»
» BLOG - Quleques anecdotes supplémentaires sur les souvenirs d'Angela Merkel

A la veille du vingtième anniversaire de la chute du mur de Berlin, Nicolas Sarkozy s'est offert dimanche une nouvelle sortie sur le site de socialisation Facebook. Après y avoir dit dernièrement sa «fierté» à l'égard de son fils Jean, invité les internautes à «découvrir le nouveau site Internet de Carla» ou partagé ses lectures - «Pierre et Jean» de Maupassant et «Le Lièvre de Patagonie» de Lanzmann -, le chef de l'Etat raconte cette fois comment, le 9 novembre 1989, il s'est retrouvé à Berlin, y allant lui aussi de ses «coups de pioche», photo à l'appui.

«Le 9 novembre au matin, nous nous intéressons aux informations qui arrivent de Berlin, et semblent annoncer du changement dans la capitale divisée de l'Allemagne. Nous décidons de quitter Paris avec Alain Juppé pour participer à l'événement qui se profile», se souvient celui qui, à 34 ans, était alors secrétaire général adjoint du RPR.

«Arrivés à Berlin ouest, nous filons vers la porte de Brandebourg où une foule enthousiaste s'est déjà amassée à l'annonce de l'ouverture probable du mur», poursuit-il. «Là, par le plus grand des hasards, nous croisons un jeune élu français que nous connaissions, à l'époque spécialiste des questions de défense : François Fillon», raconte le chef de l'Etat à propos de celui qui deviendra 18 ans plus tard son premier ministre.

«Le début d'une grande liberté en Europe»

 «Nous filons ensuite vers Checkpoint Charlie pour passer du côté est de la ville, et enfin confronter ce mur dans lequel nous avons pu donner quelques coups de pioche, se souvient Nicolas Sarkozy. Autour de nous, des familles se rassemblaient pour abattre le béton. Certaines venaient nous parler pour nous expliquer leurs sentiments, leurs ambitions nouvelles, et partager leurs émotions après des décennies de séparation. La nuit s'est poursuivie dans l'enthousiasme général.»

«Les retrouvailles du peuple allemand sonnaient la fin de la guerre froide et le début d'une période de grande liberté en Europe», affirme encore Nicolas Sarkozy dans son témoignage, avant de conclure : «C'est cette liberté que nous défendons toujours avec l'Europe, et que nous fêtons 20 ans après».

Le témoignage de Nicolas Sarkozy mis en doute

Problème : le témoignage du chef de l'Etat présente plusieurs contradictions. D'abord, personne - à Paris comme à Berlin - ne semblait, le matin du 9 novembre, prédire une chute rapide du mur. Ensuite, fait remarquer un journaliste de Libération, aucun rassemblement ne s'est produit à l'ouest du mur le 9 novembre. Enfin, plusieurs documents tendent à mettre en doute la présence d'Alain Juppé à Berlin le 9 novembre. Même si l'ancien premier ministre affirme sur le site de la mairie de Bordeaux qu'il se trouvait bien dans la capitale allemande le jour où les poste-frontières ont levé les barrières, il indique dans un autre témoignage, diffusé sur TV5, qu'il y est arrivé «le 10 ou le 11». Et à en croire une bibliographie de l'édile bordelais, «Le Joker», ce n'est que le 16 novembre, avec François Léotard et Alain Madelin, qu'Alain Juppé s'est rendu à Berlin.

Vingt ans après la chute du Mur, le centre de Berlin est de nouveau divisé. Dressée à l'endroit exact où s'élevait le mur de la honte, une barrière de dominos sépare la capitale allemande. Hautes de 2,50 mètres, les 1000 stèles multicolores, toutes décorées de motifs différents, sont alignées le long des édifices les plus symboliques de Berlin : la porte de Brandebourg, le Mémorial de l'Holocauste et le Reichstag, où siège le Parlement allemand.

Le mur de dominos, qui s'étire sur un 1,5 km de la Potsdamer Platz jusqu'à la rivière Spree, doit s'écrouler lundi soir, symbolisant ainsi l'effondrement de la dictature communiste, l'ouverture démocratique et la liberté. L'ancien président polonais Lech Walesa renversera le premier domino. «J'ai le mandat de le faire, la Pologne a ce mandat, car c'est en 1980, à Gdansk, que le premier mur était tombé, au cours des grèves des chantiers navals qui ont donné naissance à Solidarité, le premier syndicat indépendant du bloc communiste, a-t-il souligné. Nous avons vaincu le communisme, et les gens en Allemagne de l'Est ont commencé à fuir via les ambassades d'autres pays. Le mur de Berlin est tombé grâce aux fugitifs. Je m'inquiétais que le leader soviétique Mikhaïl Gorbatchev décide de stopper la fuite des masses et détruise ainsi notre victoire. Le jeu était dangereux. Il est bon que Gorbatchev ait été un homme politique faible et que tout se soit bien passé.»

Les dominos en polystyrène ont été peints par des écoliers à travers le monde, notamment là où des murs divisent toujours des peuples, comme en Israël et dans les Territoires palestiniens ou à Chypre. Mais aussi par des personnalités symbolisant le combat pour la liberté et la réconciliation, comme le Sud-Africain Nelson Mandela ou le chef d'orchestre israélo-argentin, Daniel Barenboïm.

Des dizaines de milliers de Berlinois et de touristes étrangers, venus assister à la «fête de la liberté», se photographient le long de ce mur symbolique et admirent les fresques.

Lundi soir, les organisateurs attendent des centaines de milliers de spectateurs le long du parcours. Daniel Barenboïm, qui avait donné un concert pour les Allemands de l'Est il y a vingt ans à la Philharmonie de Berlin, dirigera l'ouverture des festivités à la tête de la Staatskapelle.

Obama absent

Entourée du ministre des Affaires étrangères de l'époque Hans-Dietrich Genscher, l'un des pères de la réunification, la chancelière Angela Merkel accueillera l'ex-numéro un soviétique Mikhaïl Gorbatchev, Nicolas Sarkozy, le premier ministre britannique, Gordon Brown, ou encore le président russe, Dmitri Medvedev, et le patron de la Commission européenne, José Barroso. Le grand absent sera le président américain Barack Obama, en déplacement en Asie, représenté par sa secrétaire d'État, Hillary Clinton.

«Le 9 novembre 1989 est le plus beau jour de l'histoire récente de l'Allemagne, a commenté samedi Angela Merkel. Ce jour a changé la vie de beaucoup de gens, et la mienne aussi», a ajouté la chancelière, qui a grandi en RDA et est entrée en politique dans le sillage de la chute du rideau de fer.